Niby tacy sami, a jednak inni
Tolerancja
Oglądanie zdjęć i obrazków przedstawiających dzieci z różnych stron świata. Rodzic zachęca dzieci do opisywania, co robią dzieci na zdjęciu/obrazku, jak wyglądają. Mówi, z jakiego kraju (kontynentu) pochodzą.
Prezentacja dzieci – Jacy jesteśmy? Rodzic zachęca dzieci, aby opowiedziały o sobie: przedstawiły się z imienia i nazwiska, powiedziały, co je cieszy, co lubią robić. Wypowiedź każdego dziecka zostaje nagrodzona brawami.
Ćwiczenia logopedyczne usprawniające narządy mowy – język, wargi, żuchwę. Lusterko dla dziecka. Rodzic demonstruje prawidłowe wykonanie ćwiczeń, powtarzając je kilkakrotnie.
Język wyruszył w podróż dookoła świata (dzieci rysują koła językiem, po górnej i po dolnej wardze). Wędrował przez góry i doliny (dzieci unoszą język za górne i za dolne zęby), a potem wspiął się na wysoką górę (dzieci czubkiem języka dotykają do górnego wałka dziąsłowego), z której rozpościerał się przepiękny widok. Bardzo go zadziwił (dzieci wysuwają wargi do przodu – ooooo). Kiedy z niej zszedł, zobaczył gromadkę dzieci i przywitał się z każdym osobno (dzieci dotykają językiem każdego zęba osobno na górze i na dole). Potem długo płynął łódką i machał wiosłami (dzieci przesuwają język do prawego i do lewego kącika ust). Na koniec wsiadł do samolotu, który leciał wysoko nad chmurami (dzieci przesuwają język po górnej wardze), aż wreszcie wylądował na ziemi (dzieci chowają język za dolne zęby).
Zabawa ruchowa Bukiet kwiatów. Obrazki różnych kwiatów, tamburyn. Rodzic pokazuje dzieciom obrazki kwiatów. Wspólnie powtarzają po Rodzicem ich nazwy. Następnie Rodzic gra rytm do podskoków, dzieci podskakują po całej sali. Na hasło N.: Bukiet kwiatów, dzieci podają sobie ręce i poruszają się krokiem dostawnym.
Zabawa ruchowa przy piosence Piłka. Piłka, nagranie piosenki Piłka, odtwarzacz CD. N. prosi, aby dzieci stanęły w kole. Włącza nagranie piosenki i podaje dziecku stojącemu po jego prawej stronie piłkę i prosi o jej podanie do następnej osoby. Ta osoba podaje ją do kolejnej itd. Kiedy nagranie zostanie zatrzymane, dziecko, które trzymało piłkę, musi wykonać jakieś zadanie (np. podskoczyć pięć razy). Później zabawa zaczyna się od nowa.
Zabawa ruchowa z elementem celowania – Razem się bawimy. Arkusz brystolu lub prześcieradło podzielone na pola z narysowanymi ikonami – częściami ciała, dwa woreczki gimnastyczne. N. rozkłada planszę (prześcieradło) z polami, na których rysuje ikony części ciała. Dzieci dobierają się w pary i rzucają woreczkami na planszę. Dotykają się częściami ciała wskazanymi przez ikony, na które upadł woreczek. • Zabawa integrująca Pomagamy sobie. Opaski na oczy dla każdej pary. Dzieci dobierają się w pary. Jedno z dzieci wskazuje cel, do którego chce dotrzeć, i zakłada opaskę na oczy. Drugie dziecko jest przewodnikiem i bezpiecznie słowami prowadzi osobę, która ma zasłonięte oczy, do wskazanego celu (bez dotykania). • Zabawa ruchowa przy nagraniu muzyki dziecięcej. Nagranie muzyki dziecięcej pozyskane przez N. N. prezentuje dzieciom kilka fragmentów nagrań i prosi, aby wspólnie wybrały jedno. Następnie prosi, aby dzieci dobrały się w pary lub małe grupki i w wymyślony przez siebie sposób zatańczyły do wybranego fragmentu muzycznego.
Zabawa na powitanie Iskierka. Dzieci ustawiają się w kole. N. tłumaczy, że puści teraz iskrę, aby rozpalała przyjaźnie między dziećmi. Ten, kto iskrę otrzyma (jego dłoń zostanie uściśnięta), przekazuje ten uścisk dalej, następnej osobie. Iskra przechodzi powoli po całym kole, dzieci starają się jej nie zgubić, tak aby powróciła do N.
Słuchanie opowiadania A. Widzowskiej Inny. Książka (s. 72–73) dla każdego dziecka. Dzieci siadają na dywanie. N. rozdaje książki i zaprasza do wysłuchania opowiadania. Czytając opowiadanie, prezentuje ilustracje do niego. Do grupy Ady dołączył nowy przedszkolak. Pani przedstawiła go dzieciom i powiedziała, że ma na imię Anuj. Nikt nie chciał się z nim bawić, bo wyglądał inaczej niż wszyscy: miał ciemną skórę i czarne oczy, tak czarne jak nocne niebo. Chłopiec siedział w kąciku i rysował coś na kartce. – To piesek? – zapytała Ada, przyglądając się rysunkowi. – Tak, mój dog – odpowiedział chłopiec i dorysował żółte słońce. Ada znała to angielskie słowo i wiedziała, że dog to znaczy pies. Zawsze marzyła o jakimś zwierzątku, ale niestety, była uczulona na sierść i po spotkaniu z psem lub kotem od razu zaczynała kichać. – Nie baw się z nim – szepnęła jej na ucho Kasia. – On jest z innego kraju. – Jest miły – powiedziała Ada. – I ładnie rysuje. Od tej pory Ada i Anuj często bawili się razem: układali wieże z klocków, budowali zoo i ustawiali w nim plastikowe zwierzątka, kręcili się na tej samej karuzeli. Chłopiec znał dużo dziwnych słów, których Ada nie rozumiała, ale z radością uczyła go wymowy polskich słów. – To jest huśtawka, potrafisz powiedzieć? – Fuś… fuś… fuśtajka – próbował wymówić Anuj. Ada również nauczyła się nowych słów po angielsku i dowiedziała się, że Anuj urodził się w Indiach, a jego imię znaczy „młodszy brat”. – Ja mam starszego brata Olka, ale jak chcesz, to możesz być moim młodszym braciszkiem – zaproponowała. Zbliżały się Dzień Babci i Dzień Dziadka, więc dzieci przygotowywały przedstawienie. Kilkoro z nich nie chciało występować razem z nowym kolegą. – Ja nie będę z nim tańczyć – naburmuszyła się Ola. – Moja mama powiedziała, że on jest z dzikiego kraju – stwierdził Jaś. – A mój tata mówi, że oni jedzą palcami. – Nieprawda! Anuj był u nas w domu z mamą i tatą. I wcale nie jedli palcami! – odezwała się Ada. Słysząc to, pani poprosiła, żeby dzieci usiadły w kółeczku na dywanie, i opowiedziała im bajkę o króliczku Trusiu. Truś był czarny, chociaż wszystkie króliki w stadzie były białe. Okazało się jednak, że czarny królik był najodważniejszy ze wszystkich i to właśnie on uratował Białe Uszate Królestwo. – Nie wolno się z nikogo śmiać i mówić, że jest inny lub gorszy. Na świecie żyje wielu ludzi, którzy różnią się kolorem skóry, mową i zwyczajami. Ważne, żebyśmy się od siebie uczyli i pomagali sobie wzajemnie. Ada podeszła do Anuja i wzięła go za rękę. – On jest moim młodszym bratem – powiedziała. – I razem zagramy babcię i dziadka w naszym teatrzyku! Okazało się, że Anuj ma śliczny głos i potrafi śpiewać jak skowronek. W dodatku nauczył się na pamięć trudnego wiersza po polsku i ani razu się nie pomylił. Największe wrażenie jednak zrobili na wszystkich babcia i dziadek Anuja. Byli ubrani kolorowo jak motyle i poczęstowali dzieci indyjskimi ciasteczkami. Gdyby wszyscy na świecie byli tacy sami, nie działoby się nic ciekawego.
Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania i ilustracji w książce. N. zadaje pytania: – Kim był nowy przedszkolak w grupie Ady? – Jak dzieci zareagowały na nowego kolegę? – Jak mógł się czuć Anuj, gdy dzieci nie chciały się z nim bawić? – Jaką bajkę opowiedziała pani dzieciom? – Czy wszyscy muszą być tacy sami?
Rozmowa na temat tolerancji. N. pyta dzieci, czy któreś z nich wie, co oznacza słowo tolerancja. Wyjaśnia jego znaczenie, tłumacząc, że tolerancja polega na akceptowaniu inności jakiejś osoby: przyjmujemy ją taką, jaka jest, nawet jeśli ma inny kolor skóry, inaczej wygląda czy się ubiera inaczej niż my. Tak jak każdy kwiat jest inny, tak również każdy człowiek jest inny. Wtedy, gdy ludzie wzajemnie sobie pomagają, troszczą się o siebie i są dla siebie dobrzy, tworzą piękny bukiet kwiatów. N. prosi, aby dzieci kilkakrotnie powtórzyły słowo tolerancja – dzieląc je rytmicznie (na sylaby).
Zabawa ruchowa Bukiet kwiatów (przewodnik, cz. 4, s. 106). Karta pracy, cz. 2, nr 18 Karta pracy, cz. 2, nr 52 Dzieci: − słuchają imion odczytanych przez N. i je powtarzają, − rysują drogi dzieci do piaskownicy, − kolorują wiaderka zgodnie z instrukcją
Zabawa integrująca Co nas łączy? Dzieci biegają po sali, na hasło N.: Stop, zatrzymują się. N. pyta: Co nas łączy? Dzieci starają się znaleźć i pokazać wspólną cechę, np.: mamy 4 lata – pokazują 4 palce; mamy ręce – machają rękami; mamy nogi – podskakują; mamy głowę – poruszają głowami...
Ćwiczenia wzmacniające poczucie własnej wartości – Lustro. Lustro. N. stawia przed dziećmi duże lustro, takie aby była widoczna cała sylwetka dziecka. Prosi, aby dziecko przyjrzało się sobie i powiedziało, co u siebie lubi, np. swoje włosy, oczy, ręce, to, że szybko biega, pięknie rysuje, pomaga innym, dzieli się zabawkami itd. N. i chętne dzieci mogą uzupełniać wypowiedź dziecka, wskazując tylko pozytywne cechy. Na koniec wypowiedzi każdego dziecka wszyscy mówią razem: Jesteś wspaniały i dziecko powtarza samodzielnie: Jestem wspaniały!
Ćwiczenia językowe Zwinny jak kot. Zdjęcia wybranych zwierząt. N. tłumaczy, że tak jak ludzie mają swoje cechy, tak również zwierzęta mają swoje charakterystyczne cechy. Pokazuje zdjęcia zwierząt, dzieci nazywają je i zastanawiają się wspólnie, z jakiej cechy znane jest dane zwierzę. N. podaje później przykłady porównań: zwinny jak kot, mądra jak sowa, mały jak mrówka, pracowity jak pszczoła, łagodny jak owieczka, powolny jak żółw, szybki jak gepard, uparty jak osioł, śpiący jak niedźwiedź.
Praca plastyczna Ja jako zwierzę. Farby, kubeczki, pędzle, kartki. N. prosi, aby każde dziecko pomyślało i powiedziało, cechy jakiego zwierzęcia w sobie odnajduje (w czym jest do niego podobne), a następnie namalowało siebie jako to zwierzątko. Zabawy na świeżym powietrzu
Zabawa orientacyjno-porządkowa Dzieci. Obrazki przedstawiające buzie z różnymi emocjami. N. pokazuje dzieciom obrazek przedstawiający buzie z różnymi emocjami, np. smutek, radość, strach, złość, szczęście. Zadanie dzieci polega na poruszaniu się w taki sposób, aby całym ciałem, nie tylko mimiką twarzy, pokazać te emocje.
Malowanie kolorową kredą na chodniku buziek przedstawiających różne emocje i nazywanie tych emocji.
Słuchanie baśni H. Ch. Andersena Brzydkie kaczątko. N. opowiada baśń o brzydkim kaczątku na podstawie baśni H. Ch. Andersena Brzydkie kaczątko (tłum. C. Niewiadomska, https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/brzydkie-kaczatko.html). N. wspólnie z dziećmi omawia kolejne przygody kaczątka. Zastanawiają się, jak czuło się ono na podwórku, a jak nad stawem, gdy zobaczyło swoje odbicie w wodzie.
Ćwiczenia, reakcji w trudnej sytuacji – Stop! N. prosi dzieci, aby przekazały rady kaczątku, jak powinno się zachować, kiedy inni mu dokuczali. Jednym ze sposobów reakcji może być wyciągnięcie ręki w kierunku przeciwnika i powiedzenie: Stop! Nie masz prawa mi dokuczać. Chętne dzieci odgrywają scenkę, w której ćwiczą taką reakcję. Warto też zwrócić uwagę na to, że dziecko ma prawo i powinno szukać pomocy u osoby dorosłej, do której ma zaufanie.
Słuchanie muzyki relaksacyjnej. Nagranie muzyki relaksacyjnej pozyskane przez N. Dzieci leżą na dywanie i słuchają muzyki z zamkniętymi oczami. Zastanawiają się, o czym może opowiadać ta muzyka. Dzielą się swoimi opiniami. Chętne dzieci mogą narysować to, o czym opowiadała muzyka.
„Dzień Dziecka” - zabawa z tekstem Joanny Myślińskiej i Iwony Mojsak (masażyk).
Gdy Dnia Dziecka przyjdzie pora, - rysujemy uśmiech na plecach dziecka,
to wyjmujesz chętnie z wora: - uciskamy palcami plecy dziecka jakbyśmy wykładali prezenty,
szybkie auta wyścigowe, - przesuwamy dłonią szybko po plecach dziecka,
karuzele całkiem nowe, - pięścią rysujemy koła,
zestaw pędzelków do malowania - machamy dłonią po plecach dziecka jak pędzlem,
i kokardy do włosów wiązania, - rysujemy piąstką kokardę do włosów,
duże pudło klocków Lego, - rysujemy palcem małe kwadraciki,
byś mógł bawić się z kolegą. - chodzimy po plecach dwoma palcami obu rąk.
